Nieuws

02/07/2019

Nieuwsbrief Vrienden van Pandipieri

Hier vindt u de 1ste nieuwsbrief 2019 van De Vrienden van Pandipieri. Lees meer >>

28/06/2019

Kroniek Hans Burgman

Hans, de grondlegger van het Pandipieri project, schrijft maandelijks een brief de zogenaamde kroniek. Klik op Kroniek... Lees meer >>

01/12/2018

Kinderen van basisschool De Zonnesteen ontdekken het dagelijks leven in Kisumu

Basisschool De Zonnesteen ontdekt samen met de werkgroep Bergeijk-Kisumu het dagelijks leven in Kisumu. Lees meer >>


Print

Verslag door Hans van het bezoek van Molly aan Nederland

Beste Bergeijkse Vrienden,

In mijn brieven aan jullie probeer ik gewoonlijk door onze Nederlandse ogen naar het leven van onze Keniase parochianen te kijken. Het zou ook wel leuk zijn om de rollen eens om te keren, en door Keniase ogen naar het Nederlandse leven te kijken. Dat kan. Want door een gezamenlijke actie van goede vrienden is het gelukt om een jongedame uit Kisumu naar Nederland te laten komen. Al sinds vele jaren is deze Molly bezig geweest met Nederlandse vrienden die in Kisumu kwamen logeren; zij nam ze mee naar bezienswaardigheden. Vanwege polio liep ze op krukken. Door de hulp van de mensen die ze ontmoette heeft ze operaties kunnen ondergaan en op een technisch college analytische scheikunde mogen studeren. Nu is ze voor drie maanden op bezoek in Nederland; haar vrienden hoopten dat ze misschien wel iets voor haar polio-been konden doen, een operatie of zo.

De eerste avond al vroeg ik haar wat haar indrukken waren van Nederland. "Rijk", zei ze, "rijk." Ze was niet overdonderd en maakte makkelijk contact met iedereen. Wanneer we in de auto reden zwaaide ze naar de vrachtwagenchauffeurs.†

We gingen op bezoek bij vrienden die een erg leuk huis hadden: een verbouwde boerderij met een rieten dak en oeroude eiken dakspanten, buiten gazons en een notenboom en een bloementuin en een groentehof en een buitenhuisje, prachtig. Ik vroeg haar of ze daar wel zou willen wonen. Haar antwoord was: "Erg veel werk."

Ergens in het Groene Hart van Holland bezochten we een beeldentuin. Een van de beelden stelde een badend meisje voor, gehurkt met de haren voorover in het water. Molly liep naar het beeld toe, aaide over het achterwerk en zei grinnikend: "Ha, ha."

Dat alles wat in Kisumu zo vaak fout gaat, hier daarentegen zo op rolletjes loopt, - de stroomvoorziening, de watervoorziening, het verkeer, - verwerkt ze met een soort galgenhumor: wanneer er iets fout gaat zegt ze: "We zijn terug in Kisumu".

Het weer vindt ze hilarisch: zo valt er regen, zo schijnt de zon.†

Een hoogtepunt was een medisch onderzoek, verricht door drie specialisten. Uitgebreid hebben ze haar onderzocht, in aanwezigheid van vier Nederlandse vrienden. De spanning was hoog: zou het mogelijk zijn om door een operatie haar been weer normaal te maken? Ten slotte kwam het hoge woord: de leidende dokter zei: "Helaas, wij kunnen hier geen operatie uitvoeren." Er liep een traan over Molly's wang; ook haar vrienden konden hun tranen niet bedwingen, en een van hen pakte haar om de schouders om haar te troosten.

Later vroeg ik haar waarom ze bij de woorden van de dokter gehuild had. "Nou," zei ze, "ik was zo blij dat ik niet geopereerd hoefde te worden. Zit ik daar ver van huis met pinnen door mijn knie, nee asjeblieft niet".†

In kerken waar ze kwam fleurde ze de diensten graag op met wat Swahili solo-gezangen. Ze was een charmante ambassadeur van de Keniase kerk. Door het evangelie probeert God de volkeren bij elkaar te brengen; met Molly is Hem dat goed gelukt.

Veel groeten.

Hans†